ช่วงนี้หนังชนโรงรอคิวให้ไปดูทุกสัปดาห์ ไม่ได้ว่างเว้นเลย ไล่ตั้งแต่ รถไฟฟ้าฯ เรื่อยมาจนถึง New Moon ที่จะต้องพาน้องปลาไปดูอีกแล้ว มีช่วงก่อนหน้านั้นอีก ตอนที่ไข้หวัดใหญ่ระบาดก็ยังอุตส่าห์ไปดูกัน ผมกับน้องปลาต้องใส่หน้ากากอนามัยเข้าโรงหนัง ถือเป็นเหตุการณ์ที่น่าจะถ่ายรูปเก็บไว้นะ ให้ลูกหลานได้ดูว่าในยุคเราเคยต้องทำอะไรตลกๆอย่างงี้มาแล้ว (เออ…ว่าแต่รุ่นลูกเราอาจยิ่งกว่านี้ก็ได้นิ)

นี่เพิ่งไปดู 2012 มาครับ ตอนดูรู้สึกน้องปลานั่งนิ่งผิดสังเกต ก็นึกว่าหลับ เหมือนตอนที่ดู This Is It ผมดูอย่างมีความสุข แต่เธอหลับๆตื่นๆ เลยนึกว่าเรื่อง 2012 จะหลับอีก แต่พอสะกิดๆ เธอกระแทกกลับมาบอกว่าคนกำลังตั้งใจดูอย่ากวน กลายเป็นว่าอินผิดคาดครับ ปกติถ้าไม่ใช่หนังการ์ตูนแอนนิเมชั่น ก็ไม่เคยเห็นเธอจะอินกับแนวอื่นเลยโดยเฉพาะแนววินาศสันตะโรอย่างนี้

พูดถึง 2012 ถ้าดูเอาสนุกก็ถือว่าใช้ได้ล่ะ อาจมีอะไรตะหงิดๆอยู่บ้างตรงที่อเมริกาเป็นผู้นำโลกอีกแล้ว ทำไมจีนต้องไปร่วมมือกับอเมริกาด้วย ซึ่งตามท้องเรื่องมันไม่มีเวลาสำหรับจะเกลี้ยกล่อมกันด้วยซ้ำ จีนคงจะต้องเชื่ออเมริกาทันทีแล้วยอมให้อเมริกานำหน้า นี่ยังไม่รวมการดำเนินโครงการด้วยเวลาอันน้อยนิด แต่ตรงนี้พอจะเข้าใจว่า หนังสามารถสมมุติเวลาย้อนหลังไปได้หลายๆปี ก็แค่ใส่ตัวเลข ค.ศ.ลงไป แต่ที่กำหนดให้เริ่มเรื่องที่ปี 2009 เพราะอยากให้คนดูรู้สึกว่าเป็นเหตุการณ์ปัจจุบันและเหลือเวลานับถอยหลังอีกไม่เท่าไหร่แล้ว

ที่เบื่ออยู่อย่างคือ พ่อผู้ล้มเหลว(ในชีวิตครอบครัว) ต้องมารับบทฮีโร่พาลูกๆและอดีตภรรยาหนีตาย อะไรเทือกนี้มันมีให้เห็นมาเยอะแล้ว ถ้ามีไอเดียใหม่ๆก็น่าจะดีหรอก

มีฉากเล็กๆที่ดูไม่สลักสำคัญอะไร เพราะไม่ได้ทำให้หนังสนุกมากขึ้นหรือน้อยลง จะดูผ่านๆไปโดยไม่คิดอะไรก็ได้ แต่ผมดูแล้วมันแหม่งๆ คือฉากพระธิเบตสอนลูกศิษย์ที่กำลังตื่นข่าวภัยพิบัติ โดยเตือนศิษย์ว่าอย่าเชื่อข่าวลือโดยไม่ได้ไตร่ตรองซะก่อน (คงหมายถึงหลักกาลามสูตร) จากนั้นพระอาจารย์ก็ใช้วิธีแบบเซน โดยเทน้ำชาใส่ถ้วยจนล้น ให้ศิษย์ได้ฉุกคิดว่า การที่มีความคิดอยู่เต็มหัวนั้น จะทำให้คิดอะไรไม่ออก จะต้องทำใจให้ว่างเหมือนถ้วยเปล่า ปรากฏว่าคำสอนในฉากสั้นๆนี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับท้องเรื่องเลย เหมือนกับหนังสรุปว่า ในสถานการณ์เช่นนี้ คำสอนของศาสนาพุทธไม่ช่วยอะไรเลย หรือแม้แต่พระเจ้าเองก็ไม่ช่วย คนที่เป็นพระเอกในสถานการณ์นี้ก็คือนักวิทยาศาสตร์

มันตลกน่ะครับ เหมือนกับการหักล้าง “ความจริง” ด้วย “เรื่องสมมุติ”

ถึงแม้หนังจะพยายามอ้างอิงข้อมูลวิทยาศาสตร์ แต่ก็แค่สมมุติสถานการณ์ขึ้นมา นี่เอาเรื่องสมมุติมาหักล้างพระธรรมซะแล้ว ถ้าเกิดว่าอยู่ต่อไปจนสิ้นปี 2012 แล้วไม่มีภัยพิบัติล่ะ แสดงว่าคำสอนของพระธิเบตที่ว่าอย่าเชื่อข่าวลือโดยไม่ไตร่ตรองก็ถูกต้องน่ะซิ่ แล้วทีนี้จะทำหนังตำหนิพวกตื่นตูมออกมาด้วยดีมั้ย

ถ้าไม่พูดเรื่องสมมุติ เอาความจริงที่เป็นอยู่ โลกที่ร้อนอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์หรอกหรือ? และในสถานการณ์จริงนี้ ผมว่าพระธรรมนั่นแหละคือพระเอกครับ…

ไม่ค่อยสะดวกอัพบล็อกทำให้เว้นไปนานหน่อย เลยเกิดความคิดขึ้นว่า ถ้ามีประเด็นอะไรจะเขียน ก็ลงมือเขียนแบบรวบรัดไปเลยดีกว่าไม่ต้องพิถีพิถันมาก อย่าปล่อยทิ้งไว้นาน อันนี้สอดคล้องกับช่วงนี้ที่ ดาวอังคาร ย้ายเข้า ราศีกรกฎ ตั้งแต่เดือนที่แล้ว และจะอยู่ที่กรกฎไปนานถึง 8 เดือน ถือว่าผิดปกติอย่างมาก แต่ทำไงได้ ยังไงดาวอังคารก็จะเดินวนเวียนอยู่ในบ้านกรกฎอีกหลายเดือน ตามคติของผม อะไรใช้สอยให้เป็นประโยชน์ได้ก็ควรจะใช้มัน ใครจะยืมไปใช้ก็ได้นะครับ ไม่ว่าจะเป็น ดาวเสาร์ ดาวราหู หรือดาวอังคาร หากดวงไหนย้ายเข้ามาหาคุณก็ให้เอามันมาใช้ประโยชน์ หาแง่ดีของมันให้เจอ อย่ามัวแต่กลัวผลเสียของมัน จะกลัวไปทำไมก็ไม่รู้เนอะ ดาวก็โคจรไปๆมาๆอยู่ในชีวิตเรานี่แหละ ไม่หลุดวงโคจรไปไหนหรอก

ดาวอังคารท่านว่าให้ทายความกล้า ความขยัน ดังนั้นช่วงนี้ผมเลยทำตัวแอคทีฟ ใครใช้งานไหว้วานอะไรจะไม่บ่นไม่หงุดหงิด โดดเข้าไปทำมันให้สำเร็จเสร็จสิ้นเลย เพราะถือว่าหากได้อยู่ว่างๆคงจะผิดวิสัยพระอังคารเป็นแน่แท้ ร่างกายสังขารก็เหมือนกัน ช่วงนี้จะไม่อยู่นิ่งๆเฉยๆ เพราะผิดธรรมชาติอังคารท่าน ต้องพยายามหาเรื่องเหน็ดเหนื่อย ออกกำลังกาย เดินเหินไกลๆ หอบหิ้วของหนักให้เลือดลมสูบฉีดถึงจะเหมาะ หากมัวทำตัวเซื่องซึมไม่ยอมเหนื่อยจะพาลให้เจ็บป่วยง่าย

เข้าเรื่องวันนี้ดีกว่า หยอดค้างไว้ว่าจะพูดถึงไพ่ที่หยิบไว้ตอนไปเที่ยวจังหวัดน่าน เรื่องมันเป็นยังงี้ครับ…

ก่อนไปเที่ยวน่านผมได้หยิบไพ่ 3 ใบถามถึงการเดินทางไปว่าเป็นอย่างไร เมื่อหยิบแล้วก็ยังไม่หงายไพ่ดู แต่เก็บมันเอาไว้ก่อน ตั้งใจว่ากลับจากเที่ยวแล้วจะเปิดดูว่าเราหยิบได้ไพ่อะไรบ้าง วิธีนี้เป็นเทคนิคอย่างหนึ่งที่ขอแนะนำให้ผู้ศึกษาทาโรต์ลองปฏิบัติกันดู

มันใช้ตรวจสอบความแม่นยำของหน้าไพ่ได้ดีทีเดียวล่ะ

ลองนึกดูว่าถ้าก่อนเดินทาง ผมได้เห็นหน้าไพ่ 3 ใบซะแล้ว ระหว่างเดินทางผมก็อาจดำเนินชีวิต หรือมีความรู้สึกนึกคิดไปตามหน้าไพ่ที่เห็น เช่นถ้าเห็นไพ่ร้าย ผมอาจจะหมดสนุกตั้งแต่แรก หรือหวาดกลัวต่างๆนาๆจนไม่ยอมแวะไปเที่ยวไหน ไม่อยากเสี่ยงภัยอันตราย พูดง่ายๆคือถูกหน้าไพ่กำหนดชีวิตโดยไม่รู้ตัว ซึ่งยังงี้ก็ไม่อาจจะนับได้ว่าเราหยิบไพ่แม่น

แต่หลังจากประสบเรื่องราวต่างๆ และกลับมาหงายไพ่ที่ได้หยิบไว้ล่วงหน้า สิ่งที่เห็นจะทำให้เราทึ่งและเชื่อมั่นในความแม่นยำของไพ่ ยิ่งถ้ารีดเดอร์คนไหนกำลังขาดความมั่นใจ รู้สึกว่าไพ่ชักจะทายอนาคตไม่ได้ซะแล้ว มีแต่อ่านจิตใจ อ่านแต่อดีตและปัจจุบัน ก็ขอให้ลองนำเทคนิคนี้ไปฝึกฝนบ่อยๆจะช่วยได้มากครับ ขอให้ดูตัวอย่างนี้ก่อน เดี๋ยวจะอธิบายเพิ่มเติม

ผมใช้ไพ่ชุด Lo scarabeo Tarot หยิบได้ 1.Seven of Cups 2.The Hermit 3.Four of Cups

ระหว่างเที่ยวนั้นยังไม่ได้เห็นหน้าไพ่ มีหลายครั้งที่ผมรู้สึกขัดเคืองอารมณ์ เพราะการไปกับพ่อ และน้องปลา มันจะกินจะอยู่ตามใจเราไม่ได้ ต้องแคร์ความต้องการของพ่อด้วย แผนการที่กำหนดไว้ในใจหลายอย่างต้องเปลี่ยนแปลงกระทันหัน แต่ก็ได้เกิดสิ่งใหม่ๆที่ไม่คาดคิดมาทดแทนเหมือนกัน อย่างไรก็ตาม ในจังหวะขัดแย้งอยู่ในใจนั้น ผมลองคิดเล่นๆว่า “เอ…เราหยิบได้ไพ่อะไรบ้างนะ” ผมคิดถึงไพ่ “2 ดาบ” เพราะรู้สึกว่าบางอารมณ์มันขัดแย้งกับพ่อ น่าจะสื่อด้วยไพ่ 2 ดาบ

แต่เมื่อกลับมาบ้านและได้เห็นหน้าไพ่ 3 ใบข้างต้น ผมสว่างขึ้นมาทันที….

ไพ่ทั้งสามตรงกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น คือช่วงแรกๆอารมณ์ของผมสับสนพอสมควรว่าจะดำเนินทริปนี้ไปในรูปแบบไหน เพราะมีพ่อไปด้วยอย่างกระทันหัน เป็นไปตามไพ่ Seven of Cups ประการต่อมา แม้มีช่วงสับสนและว้าวุ่นใจ แต่ก็ยังมีช่วงสงบจิตใจตามไพ่ The Hermit ผมได้พบโบราณสถานเก่าแก่หลายแห่ง ได้กราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทำให้จิตใจสงบเย็น และประการสุดท้าย มีอยู่คืนหนึ่ง เนื่องจากพ่อและน้องปลาไม่ดื่ม ผมจึงนั่งดื่มเบียร์คนเดียวและคิดถึงเพื่อนที่ไม่ได้มาด้วยในบรรยากาศดีเยี่ยงนี้ ถ้าเพื่อนมาด้วยก็คงวิเศษไปเลย ตามไพ่ Four of Cups เป๊ะเลยครับ

ผมประมวลเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วสรุปกับตัวเองว่า ทริปนี้แม้ไม่ถูกใจสุดๆ แต่มีเรื่องน่าพอใจไม่น้อยเลยนะ เสียดายตอนกำลังเที่ยวเราน่าจะตัดเรื่องกวนใจทิ้งไปซะให้หมดแล้วเที่ยวให้สนุกกับพ่อและน้องปลา ความรู้สึกมันคงจะสุดยอดกว่านี้ ซึ่งก็ตรงกับไพ่ทั้งสามรวมเข้าด้วยกัน ถ้าคุณเข้าใจไพ่ดีก็จะรู้ความหมายที่ผมพูด

ทีนี้ย้อนไปดูไพ่ 2 ดาบ ที่ผมใช้ความคิดวิเคราะห์เอาเอง ผมรู้สึกขัดแย้งก็เลยคิดถึงไพ่ 2 ดาบ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าทาโรต์จะมองประเด็นนี้ว่าสำคัญ ตอนที่ผมถามไพ่ถึงการเดินทาง ไพ่ได้สรุปเรื่องราวเอาไว้อย่างเข้าใจเหตุการณ์ มันลึกซึ้งกว่าที่เราจะใช้สมองวิเคราะห์จากตรงนั้นตรงนี้ คุณเข้าใจรึยังครับ ไพ่ 3 ใบมาจากญาณหยั่งรู้ของเรา มันมองเห็นอนาคตแบบองค์รวม และอ่านเหตุการณ์ได้อย่างลึกซึ้ง ต่างจากการใช้มันสมอง ต่างจากการหยิบเอาปัจจัยต่างๆมาประมวล หรือใช้เหตุและผลคาดการณ์ว่าจะเกิดอะไร ผลลัพธ์มันต่างกันมากทีเดียว…

ฝากไว้ให้คิดนะครับ

ตามที่คุณ Varinya ให้หยิบยกไพ่ Mona Lisa Tarot มาเป็นตัวอย่าง ทำให้เราเห็นได้ว่า ไพ่ชุดนี้ก็เป็นอีกชุดหนึ่งที่ยึดสภาวะของทาโรต์เหมือนกับชุด Rider-Waite เพียงแต่เขาไม่เดินตามวิธีของเวทเท่านั้นเอง ถ้าคนเข้าใจแล้วก็จะไม่งง เหมือนที่คุณ Varinya เข้าใจไพ่ชุดนี้น่ะครับ ถูกแล้ว

สิ่งที่เราจะได้จากไพ่อย่างโมนา ลิซ่า ทาโรต์ ก็คือรายละเอียดแปลกใหม่ ไม่จำเจ เหมาะกับคนอ่านไพ่ตามรูปภาพ ซึ่งมักจะมองหาไพ่ชุดใหม่ๆ เพื่ออาศัยภาพผูกเป็นเรื่องราวและทำนายให้ลูกค้า ทาโรต์รีดเดอร์เพียงเดินไปตามอารมณ์นั้นๆ ก็น่าจะพอแล้ว ขอให้ฝึกจับอารมณ์เก่งๆ แล้วถ่ายทอดเป็นคำพูดให้ได้ เราไม่จำเป็นต้องตีความมากเกินขอบเขต เพราะว่าเขาได้จับประเด็นสำคัญของไพ่แต่ละใบเอาไว้แล้ว ไม่ได้อัดแน่นด้วยสัญลักษณ์ให้เราตีความได้กว้างขวางเหมือนไพ่เวท

ดูอย่าง The Empress และ The Emperor ของชุดนี้สิครับ จะเห็นเลยว่า ใครๆก็เป็นเอ็มเพรสหรือเอ็มเพอเรอร์ได้ทั้งนั้น ไม่จำกัดว่าจะต้องเอาผู้ครองบัลลังก์มานั่งให้เราดู และไม่จำเป็นว่าผู้นั้นจะต้องร่ำรวยเงินทอง หรือสูงส่งด้วยยศศักดิ์ เพราะแท้จริงเอ็มเพรสหรือเอ็มเพอเรอร์มีอยู่ในตัวเราทุกคน แล้วแต่ว่าจะปรากฏขึ้นในสถานการณ์ไหน

เอ็มเพรสใบนี้ เด็กขโมยผลไม้ถูกแม่ค้าจับได้ โมนา ลิซ่า ซึ่งมี “ดิ เอ็มเพรส” อยู่ในจิตใจ พยายามจะจ่ายเงินชดเชยเพื่อช่วยเหลือเด็ก…

ส่วนเอ็มเพอเรอร์ เราเห็นชายสามัญชนนั่งกลัดกลุ้ม รู้สึกได้ถึงสำนึกความรับผิดชอบ ณ ขณะนี้ “ดิ เอ็มเพอเรอร์” เกิดขึ้นในใจเขาแล้ว ถ้ามองว่าชายคนนี้เป็นหัวหน้าครอบครัว ก็จะเข้าใจอะไรๆได้ง่ายขึ้น เหมือนที่คุณ Varinya รู้ซึ้งถึงหัวอกคนเป็นพ่อนั่นแหละครับ เอ็มเพอเรอร์มักจะเครียดเพื่อเอ็มเพรสที่เขารัก และอาณาจักรของเขาเสมอ (มองเห็นความรักจากกุหลาบในแจกันมั้ยครับ)

วันนี้คงมีเนื้อหาสาระไม่มาก เพิ่งกลับมาจากจังหวัดน่านครับ ขอเขียนเรื่องส่วนตัวปนๆไปด้วยแล้วกัน

ผมเองอายุจะถึงหลักสี่ในปีหน้าแล้ว แต่ยังรู้สึกเหมือนเป็นเด็กเสมอเวลาที่อยู่กับพ่อ…

น่านเป็นจังหวัดเดียวทางภาคเหนือที่พ่อยังไม่เคยไปและอยากไปมานาน วินาทีสุดท้ายที่รู้ว่าผมจะไปน่านกับน้องปลา และเพื่อนติดธุระ ไปด้วยไม่ได้ พ่อก็เลยไปด้วยแทน เลยมีโอกาสได้พาพ่อขึ้นเขาลงห้วยตะลุยน่าน

เราเริ่มต้นที่พระธาตุแช่แห้งของเมืองน่าน และจบที่พระธาตุช่อแฮของเมืองแพร่ ตลอดสองสามวันก็ตระเวนไปตามเขาตามดอย ตามอุทยานแห่งชาติ ทั้งที่เปิดรับนักท่องเที่ยว และที่ยังไม่สะดวกจะให้บริการ ถ้าคุณถามหาทริปทัวร์ หรือความสะดวกสบายก็อาจจะรู้สึกว่าเทียบกับเมืองอื่นๆไม่ได้ แต่ถ้าต้องการแค่สัมผัสธรรมชาติคุณจะชอบที่นี่มากเหมือนผม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเดินทางครั้งนี้ มีพ่อไปด้วยแล้วรู้สึกอุ่นใจ เพราะพ่อเป็นช่างเก่า เก่งเรื่องเครื่องยนต์ รถเสียก็สามารถเอาตัวรอดได้ และยิ่งขับรถไปเที่ยวด้วยกันทำให้รู้ว่า ถ้าพ่อไม่เหนื่อยต้องขับรถเอง คือมีผมเป็นคนขับ พ่ออยากจะไปดูโน่นนี่ อยากผจญภัยมากกว่าผมเสียอีก เวลาเห็นป้ายบอกทาง เราตัดสินใจว่าจะไปดูกันดีหรือไม่ พ่อมักบอกว่าไปดูกัน ขับไปเรื่อยๆ เรามีเวลาเหลือเฟือไม่ใช่เหรอ

การไปแต่ละที่นั้นต้องขับข้ามอำเภอ แม้ระยะกิโลเมตรไม่เท่าไหร่ แต่บางจุดต้องลัดเลาะตามเขาทำให้ใช้เวลานาน แต่ทิวทัศน์ก็สวยงาม สำหรับข้อมูลแหล่งท่องเที่ยวเมืองน่าน เชื่อว่าคุณคงค้นหากันไม่ยาก ผมขอลงแต่รูปไม่ลงรายละเอียดนะครับ

 นางแบบประจำทริป ^^

มุมเดียวกับโบชัวร์

ดั้นด้นไปกินปลาสดๆที่สุดปลายเขื่อนโน้นนน…

ยังไงก็ไม่ยอมพลาดการตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อดื่มด่ำกับทะเลหมอกครับ

งานนี้มีเสี่ยงตายปีนป่ายขึ้นยอดผา

น้องปลาก็ช่างซ้นซน ผมล่ะก็เสี้ยวเสียว…

อยู่บนยอดผาแล้วเหมือนนั่งเครื่องบิน

ท่า(โดน)บังคับ

ขากลับแล้ว

ทุกที่ที่ทำบุญผมจะตั้งใจตีระฆังมาก พ่อเลยพยากรณ์ว่าชาติหน้าผมคงเกิดเป็นนักร้อง ซะงั้น

จบทริปแล้วครับ

ป.ล. ก่อนไปน่านผมได้หยิบไพ่ตรวจดวงชะตา เอาไว้ตอนหน้าจะพูดคุยเรื่องนี้ให้ฟังนะครับ

เชื่อว่าผู้อ่านบล็อกนี้สนใจในเรื่อง “จิต” แม้แต่ละคนอาจให้คำนิยามเกี่ยวกับจิตแตกต่างกันไป แต่ก็คงติดตามการเยียวยาจิตที่ผมนำเสนอเป็นตอนๆอยู่

บางคนชอบมองจิตตัวเอง (เช่นเดียวกับผม) บางครั้งก็มองมันเฉยๆ มองจิตว่ากำลังรับรู้อารมณ์อะไร แต่ละขณะ แต่ละขณะ

แต่บ่อยครั้งที่มองๆไปแล้วก็เกิดสงสัย ก็เลยตั้งข้อสังเกต แล้วติดตามข้อสงสัยนั้นไป ทดลองมันไป

สนุกดีนะครับ ไม่ต้องยึดถือทฤษฎีอะไรมาก ไม่ต้องคาดหวังผลอะไร จิตก็มีอยู่ เวลาสำหรับดูจิตก็มีอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก

บางทีคุณอาจพบอะไรแปลกๆ หรือพบสิ่งที่เป็นประโยชน์กับคุณก็ได้

เช่น บางครั้งก็สงสัยว่าทำไมเมื่อตะกี๊โกรธแรงกว่าตอนนี้ ทั้งที่ตอนนี้เหตุที่มากระทบมันน่าจะโกรธมากกว่า

ทำไมคนที่เราไม่ชอบ (โดยที่เขาไม่รู้ตัว) พอเห็นหน้าเขา หรือพูดคุยกับเขามันจะมีอารมณ์ประมาณหนึ่ง แต่พอไม่ได้เห็นหน้าเขา คือตอนที่เราอยู่ของเรา แต่คิดถึงเขาขึ้นมา ทำไมอารมณ์ไม่ชอบมันกลับแรงกว่าล่ะ มันมโนภาพเขาเป็นยังงั้นยังงี้ เป็นภาพลบ พอได้เห็นหน้าเขาจริงๆ เห็นภาพจริง เรากลับระงับอารมณ์เหล่านั้นไว้ ให้เจือจางลง (รอให้แยกกันไปก่อน ว่างๆจะนึกไม่ชอบอย่างแรงอีก)

อันนี้ล่ะ ฤทธิ์จินตนาการแท้ๆเชียว

ที่พูดเรื่องนี้ก็พยายามจะโยงเข้าการทำสมาธิกับไพ่ทาโรต์น่ะครับ

ข้อดีของการจ้องมองไพ่ด้วยจิตอันเป็นสมาธิ อย่างหนึ่งก็คือทำให้เราเข้าใจสภาวะนั้นได้ตรงตามไพ่ หรือตรงตามจิตคนหยิบไพ่ ซึ่งก็เหมือนอะไรก็ตาม ถ้าเรามองสิ่งนั้นด้วยใจว่าง ไม่มีอคติ มองด้วยความเข้าใจตามที่เห็นว่า “สิ่งนั้นก็คือสิ่งนั้น” “อารมณ์นั้นก็คืออารมณ์นั้น” เพียงเท่านี้ เราก็จะรู้เห็นได้ตรงความเป็นจริงที่สุด ซึ่งแตกต่างกับการไม่ได้มอง แต่แอบไปนึกถึงเป็นเรื่องเป็นราวอย่างที่เกริ่นข้างต้น

เท่านั้นไม่พอ แม้รู้เห็นตามจริงแล้วเกิดตระหนักว่า “สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ไม่พึงประสงค์เอาเสียเลย” เราก็ยังสามารถวางใจเป็นกลางๆกับมันได้ นี่แหละข้อดีอีกอย่างหนึ่ง (ซึ่งผมเห็นว่าสำคัญกว่า)

ยกตัวอย่างเราเห็นไพ่แทนใครคนหนึ่งเป็น The Devil เราไม่ชอบนิสัยของคนคนนี้ และมันก็ช่างแม่นเหลือเกินที่เขาได้ไพ่ เดวิล ปีศาจเจ้าเล่ห์

แต่แทนที่เราจะจินตนาการถึงคนคนนี้ในแง่ลบเป็นเรื่องเป็นราว ปีแล้วปีเล่า เรามีโอกาสได้หยิบไพ่เดวิล มาพิจารณาด้วยจิตอันเป็นสมาธิ เมื่อเดวิลอยู่ตรงหน้า เราได้เห็นอะไรในนั้นมากมาย แน่ละ เราไม่จำเป็นต้องเห็นความประเสริฐในเดวิล หรือเปลี่ยนใจเป็นสาวกเดวิลไปซะเลย แต่เราจะเห็นเดวิลอย่างที่มันเป็น ไม่ใช่เห็นแต่เดวิลในใจเราเอง…

เรียกว่าขนาดเดวิล เรายังเข้าใจเขาได้ ไพ่ใบอื่นๆก็คงไม่ยากเย็นอะไร แค่เข้าใจความเป็นตัวตนของเขา เข้าใจหลักคิดมุมมองของเขา และยิ่งถ้าสามารถเข้าใจตัวเราเองได้ด้วย ก็จะเข้าใจจุดที่ขัดแย้งกันได้ จะมองเห็นอย่างใจที่เป็นธรรมว่า เมื่อเขาเป็นแบบเขา และเราเป็นแบบเรา หากต้องมาเกี่ยวพันกัน บางโอกาสมันก็ขัดแย้งกันได้

เหมือนผมเอง แต่ก่อนไม่ค่อยถูกชะตากับคนอย่าง The Emperor เท่าไรนัก…

อันที่จริงสภาวะของดิเอ็มเพอเรอร์ มีอยู่ในตัวเราทุกคนมากบ้างน้อยบ้าง เพียงแต่ก่อนนี้ผมมีเอ็มเพอเรอร์ในตัวน้อย ชีวิตไร้กฎระเบียบ ไม่ทะเยอทะยาน ไม่วางตัวเองอยู่ในจุดสำคัญ และไม่ชอบเจ้ากี้เจ้าการคนอื่น (ที่ว่านี้เป็นความหมายบางส่วนและบางแง่มุมของเอ็มเพอเรอร์เท่านั้น) ดังนั้นพอต้องไปเจอคนอย่างเอ็มเพอเรอร์ ผมรู้สึกเหมือนถูกกดดัน อึดอัด ไม่เป็นตัวของตัวเอง และไม่ชอบคนที่แสดงออกแบบนั้น คนที่ผมเจอก็ไล่เรียงไปตั้งแต่ พ่อของผมเอง คนในระดับหัวหน้า เพื่อนบางคน และใครก็ตามแม้ไม่ได้เกี่ยวพันกัน แต่โอกาสไหนต้องไปเจอก็จะรู้สึกคล้ายๆกัน

ผมสังเกตได้ว่า สมัยก่อนเมื่อไหร่ส่องดูตัวเองไม่ค่อยจะหยิบได้เอ็มเพอเรอร์ แต่ถ้าเป็นการขอคำแนะนำให้ตัวเอง จะได้เอ็มเพอเรอร์ขึ้นมาบ่อยๆ (คงแปลกันออกนะครับ)

ช่วงเรียนทาโรต์ถึงไพ่หมายเลข 4 อาจารย์ถาวรได้ให้คีย์เวิรด์ของไพ่มาว่า “I realize ฉันตระหนักดีว่า”…

ผมย้อนไปดูรูปภาพ The Emperor ของชุดต่างๆ บวกกับไพ่เบอร์ 4 แต่ละใบ อืม… มันน่างงอยู่นะ

ทำไมเหรอ? เขาตระหนักอะไร? หรือฉันตระหนักอะไร?

ในความเป็นจริง ไม่ใช่ว่าไพ่ทุกใบเราดูวันเดียวก็เข้าใจได้กระจ่างทันที หลายใบผมต้องดูบ่อยๆ ฝึกไปเรื่อยๆ ไพ่เอ็มเพอเรอร์ก็เช่นกัน เมื่ออ่านสิ่งที่อาจารย์เขียน อาจพูดได้ว่า ผมเข้าใจในภาษา แต่ยังไม่ได้สัมผัสสภาวะ ก็พยายามมันไป เวลาผ่านไปก็ค่อยๆเข้าใจ พร้อมกับความรู้สึกต่อต้านค่อยๆจางลงไปด้วย

เมื่อเข้าใจแล้วว่าเอ็มเพอเรอร์ตระหนักถึงความรับผิดชอบต่อตัวเอง และต่ออาณาจักรของตัวเองอย่างไร เราก็ไม่รู้สึกขัดเคืองอะไรกับเขาอีก…

วันนี้ค้นอีเมลเก่าเก็บ นำสิ่งที่อาจารย์เคยชี้แนะมาให้อ่านกันครับ นอกจากจะทำให้คุณเข้าใจเอ็มเพอเรอร์ได้ดีขึ้นแล้ว ยังเป็นแนวทางที่จะเข้าใจไพ่เอ็มเพอเรอร์ชุด Roots of Asia Tarot ของอาจารย์ถาวร ฝีมือการวาดของ อ.อำนาจ กลั่นประชา (ปัจจุบัน : พระอาจารย์อำนาจ โอภาโส ณ พุทธธรรมสถานผาซ่อนแก้ว จ.เพชรบูรณ์) ได้ง่ายขึ้นด้วย

“ถ้าดิเอ็มเพรสเป็นไพ่ที่พูดถึงพลังงานที่นุ่มนวลของฝ่ายหญิง เป็นตัวแทนของความเป็นแม่ ดิเอ็มเพอเรอร์ก็คือพลังงานของฝ่ายชาย เป็นตัวแทนของความเป็นพ่อ พูดแบบนี้ก็อาจจะเห็นภาพ แต่ว่ามันเป็นภาพที่เกิดจากการนำความหมายของคำจำกัดความไปตีเป็นภาพแบบสรุปด่วนๆในใจเรา มันไม่พอครับ

ดังนั้นเราจึงต้องจำลองความรู้สึกร่วมจากการมองคนจริงๆ แล้วนำความรู้สึกนั้นมาปรับให้เข้าไปเป็นทิศทางเดียวกับไพ่ดิเอ็มเพอเรอร์ เราจะเห็นว่าความรับผิดชอบ อำนาจ และการใช้เหตุผลนั้นเป็นสิ่งที่เรารู้สึกได้จากภาพ ถ้าเรามองคนที่เป็นมหาราชาไม่ว่าจะเป็นใคร แต่ตรงนั้นเป็นภาพลักษณ์ที่เรามองแบบวิเคราะห์เข้าไปในตำแหน่งหน้าที่ หรือสมมุติที่คนที่เป็นผู้ถักทอขนบธรรมเนียมจารีตประเพณีมอบให้สมมุติเทพ เราอาจจะไม่ได้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้ภาพลักษณ์นั้นจริงๆก็ได้ ความเห็นอย่างนั้นก็เท่ากับเป็นการมองเห็นแต่เพียงด้านเดียว

อำนาจที่เหนือกว่าจากภายนอกนี้ก็มีส่วนกำหนดพฤติกรรมในการดำรงชีวิตอยู่ของเราในฐานะมนุษย์ที่อยู่รวมในสังคม พลังแห่งความเป็นชายให้ชีวิต ให้กฎระเบียบแบบแผนในการดำเนินชีวิตตามครรลองของมัน มีการพยายามควบคุมให้เหตุต่างๆไหลไปรวมอยู่ในผลที่ตั้งใจไว้เดียวกันคือความเป็นหนึ่งเดียว เพื่อง่ายต่อการบริหารและปกครอง ในขณะเดียวกันอำนาจที่มีอยู่ก็พร้อมที่จะปกป้องสรรพสิ่งภายใต้อาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นให้สงบร่มเย็นและปลอดภัย เสมือนภูเขาใหญ่ที่ให้ที่พักพิงกับสรรพสัตว์และต้นไม้และเป็นแหล่งน้ำที่ก่อให้เกิดกระแสธารแห่งชีวิตนำพาเอาความเจริญและร่มเย็นไปในทุกที่ที่มันไหลผ่านไป

ตรงนี้ที่พูดเป็นการมองไพ่เอ็มเพอเรอร์ในแบบมุมกว้าง คราวนี้เราลองมามองหาคุณสมบัติของเอ็มเพอเรอร์ในตัวของเรา เล็กลงมาอีกนิดนึง แล้วเขียนมาเล่าให้ผมฟังครับ ว่าคุณเห็นและรู้สึกอย่างไรบ้างกับเอ็มเพอเรอร์ที่อยู่ในตัวคุณ”……

ดูเหมือนพายุจะถล่ม น้ำจะท่วมทะลักบ้านเรือนยังไง ก็ไม่สามารถหยุดยั้ง “แผ่นดินไหว” ได้เลย โชคไม่ดีครับ ช่วงนี้ดาวเสาร์ย้ายราศีพอดี ยังไงแผ่นดินก็ต้องสะเทือนตามธรรมเนียม
 
อย่างที่ผมเคยบอกไว้เมื่อ 2 ปีก่อนน่ะครับ (คลิกดู พระเสาร์แทรก)

แม้แผ่นดินไหวทุกครั้งอาจไม่เกี่ยวกับดาวเสาร์ แต่ทุกครั้งที่ดาวเสาร์ย้ายราศีจะต้องเกิดแผ่นดินไหวขนาดใหญ่…

สำหรับหนนี้ ดาวเสาร์ย้ายจากราศีสิงห์ เข้าสู่ราศีกันย์ เมื่อวันที่ 30 กันยายน 2552 เวลา 14.33 น. ขอให้ดูตามปฏิทินของ อ.ทองเจือ อ่างแก้ว ไม่ต้องวิเคราะห์อะไรมากเลย เพราะวันเดียวกันนี้เอง ได้เกิดแผ่นดินไหวขนาด 7.6 ริกเตอร์ บนเกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย ตรงกับเวลาบ้านเรา 17.16 น. มีผู้เสียชีวิตหลักพันคน ส่วนอีกแห่งคือแผ่นดินไหว 8.0 ริกเตอร์ นอกชายฝั่งหมู่เกาะซามัว แถบมหาสมุทรแปซิฟิกตอนใต้ เวลา 00.48 น. ทำให้เกิดสึนามิถล่มชายฝั่ง มีผู้เสียชีวิตหลักร้อย ทั้งหมดนี้ยังไม่รวมอาฟเตอร์ช็อค และความสูญเสียที่ตามมาอีกหลายระลอก และก็ไม่ได้นับโคลนภูเขาถล่มเมืองเมสซินา บนเกาะซิซิลี ประเทศอิตาลี ซึ่งเกิดขึ้นตอนกลางคืนของวันพฤหัสบดีที่ 1 ตุลาคม ตามเวลาท้องถิ่น (อิตาลีเวลาช้ากว่าไทยประมาณ 7 ชั่วโมง) ที่ไม่นับโคลนถล่มเพราะแม้เป็นธาตุดินเหมือนกัน แต่โคลนนั้นถล่มเพราะฝนตกหนัก ผมขี้เกียจรวมไว้เป็นสถิติ อยากยืนยันเฉพาะเรื่องแผ่นดินไหวเท่านั้น
 
อืม… ไม่แน่ใจว่า เหตุการณ์ทำนองนี้จะเข้ากันได้กับไพ่ The Tower ที่ผมกำลังจะพูดรึเปล่านะครับ

ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นบนโลกนั้น เราจะเทียบกับไพ่ทาโรต์ใบไหนดี ผมพิจารณาไพ่แต่ละใบมานานปี ถ้าว่ากันตามรูปภาพ ยังมองไม่เห็นว่าภาพไหนจะเหมาะเท่ากับภาพตึกพังของ The Tower  

แต่ผมก็ไม่ฟันธงว่า ไพ่ใบนี้จะสื่อถึงภัยธรรมชาติเสมอไป จริงแล้วตึกพังสื่อโดยตรงกับจิตใจมนุษย์ ไม่เกี่ยวกับภัยธรรมชาติ

เพราะแม้คุณจะนอนอยู่บ้านเป็นปกติ ไม่โดนพายุ ไม่ถูกน้ำท่วม ไม่เจอแผ่นดินไหว แต่ก็รับประกันไม่ได้อยู่ดีว่าภายในใจคุณจะไม่อยู่ในสภาพ “ตึกพัง”

ผมเองก็เคยตึกพังมาแล้วหลายครั้ง…

ไพ่ตึกพังดูเผินๆเหมือนง่าย เพราะภาพมันออกจะชัด ปราสาทสูงเสียดฟ้าโดนอสุนีบาตฟาดเปรี้ยงตรงปลายยอดพอดี มันเป็นไพ่ที่ไม่ดีเอาเสียเลย ถ้าคุณหวังอะไรอยู่แล้วเห็นมันปรากฏ ถึงไม่ได้เรียนไพ่มาคุณก็บอกตัวเองได้ว่าจะสมหวังหรือไม่ แต่ถ้าคุณได้ใช้งานมันไปเรื่อยๆ กลับจะพบว่ามันดูไม่ง่ายอย่างที่คิด จากประสบการณ์ของผม The Tower มีหลายมิติมาก ให้คำจำกัดความไม่ได้ง่ายๆ

อย่างไรก็ตาม ผมบอกได้ว่าไพ่ตึกพังนั้น กำลังพูดถึงตัวเราเองมากกว่าเรื่องของใครทั้งนั้น ถ้าเราหยิบได้มันขึ้นมา (ที่ไม่ใช่ตำแหน่งบุคคลอื่นโดยเฉพาะ) จงเร่งสำรวจตัวเองเป็นอันดับแรก

The Tower มักเกิดตอนที่เรายึดถืออะไรอย่างแน่นหนา จนกระทั่งได้เกิดเหตุมากระทบกับสิ่งที่เรายึดถือนั้น

เหมือนเราพอกพูน “อัตตา” เอาไว้มากมาย อยู่มาวันหนึ่งมีใครมากระแทกอัตตาของเรา…. ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

เหมือนเราศรัทธาลัทธิความเชื่อบางอย่างจนฝังหัว อยู่มาวันหนึ่งมีใครเอาเหตุผลมาหักล้างความเชื่อของเรา… ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

เหมือนเรารักใคร่เหนียวแน่นกับคนผู้หนึ่ง และเชื่อมั่นในความซื่อสัตย์ หรือความดีงามของเขา อยู่มาวันหนึ่งกลับพบว่าเขาไม่ได้เป็นแบบที่เราคิดเลย… ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

เหมือนเราเชื่อว่าจุดที่เราอยู่นั้นมีความมั่นคง ไม่ผันผวนง่ายๆ อยู่มาวันหนึ่งมันกลับล่มสลายในแบบที่เราคาดไม่ถึง… ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

เหมือนเราเคยชินหรือพอใจอยู่กับ “อุปนิสัย” บางอย่างมายาวนาน อยู่มาวันหนึ่งมีเหตุบังคับให้เราต้องเลิกอุปนิสัยนั้น… ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

เหมือนเราหลบซ่อนอยู่ในที่กำบังมานมนาน อยู่มาวันหนึ่งมีใครมาทลายที่หลบซ่อนอันนั้น… ถามว่าจะเกิดอะไรขึ้น? 

ฯลฯ

ที่ผมต้องลงท้ายทุกครั้งด้วยคำถามว่า “จะเกิดอะไรขึ้น?” ก็เพราะว่าแต่ละคนจะมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันไป เมื่อมีอะไรมากระแทกสิ่งที่เรายึดเหนี่ยว บางคนโกรธมาก บางคนเสียใจมาก บางคนท้อแท้สิ้นหวังมาก บางคนหวาดกลัวมาก จะอะไรก็แล้วแต่ นั่นยังไม่สำคัญเท่ากับเหตุการณ์ต่อจากนั้นหล่ะ เมื่อตึกพังไปแล้วคุณจะสร้างตึกอันใหม่ขึ้นมาหรือไม่? คนส่วนใหญ่มักจะทำแบบนั้นแหละครับ และคุณอาจต้องตึกพังหลายๆครั้ง กว่าจะพบสัจธรรม…

สำหรับผมเองเคยใช้ไพ่ The Tower ทำนายในหลายลักษณะ ซึ่งก็แม่นยำดีครับ

เคยทายสาวใจแตก ว่าเธอเกิดมาในครอบครัวแตกแยก เพราะตึกมันพังเหมือนครอบครัวพัง

เคยทายสาวใหญ่ว่าเธอแอบคบชายอื่น เพราะผมมองเป็นรูปราชินี กับอัศวิน กระเด็นตกจากตึก ผมบอกได้เลยว่า เธอกลัวบาปเอามากๆ เพราะฟ้าพิโรธขนาดนั้น เธอยอมรับว่าจริง

เคยทายพนักงานบริษัทว่า เขาอาจถูกเลิกจ้าง บริษัทของเขากำลังไปไม่รอด เพราะเห็นส่วนยอดของปราสาทแตกกระจายอย่างนั้น ก็บ่งบอกถึงสถานะของบริษัทได้อยู่แล้ว

ผมใช้ไพ่ดูคนอื่นเรื่อยมา แม้แต่ตัวเองเมื่อไหร่หยิบได้ตึกพัง ผมต้องรีบไปทำบุญสะเดาะเคราะห์ กลัวตัวเองจะมีภัย

บ่อยครั้งผมโกรธมาก มีคนมากระแทก “ปม” บางอย่างของผม อาจจะเรียกว่าอัตตาก็ได้ ผมหัวเสียกับคนคนนั้น ผมเลยมาหยิบไพ่ ปรากฏว่าหลายครั้งผมได้ The Tower ผมแอบดีใจ ผมชอบคิดว่าไพ่ตึกพังหมายถึงคนผู้นั้นจะพังพาบไปเอง เขามาทำร้ายผมก่อน เขาจะต้องแพ้ภัยไปเอง เขาจะต้องได้รับผลกรรม ฟ้าจะต้องลงโทษเขา (ผมสะใจ)

ผมไม่รู้เลยว่า ทุกวี่วันก้อนอิฐหนาเตอะค่อยๆก่อเรียงก้อนแล้วก้อนเล่า จนกลายเป็นตึกสูงเสียดฟ้า…

ผมอายุมากขึ้นเรื่อยๆ ความโกรธทำลายสุขภาพของผมเองทีละน้อย จากวัยรุ่นที่เคยรับมือกับอาการวูบวาบได้ง่าย แต่มาช่วงหลังโกรธนิดเดียวก็ชักมึนๆ ความดันเริ่มไม่ปกติเหมือนก่อน

กระทั่งวันหนึ่ง มีคนมากระแทก “ปม” เดิมของผมอีกแล้ว ผมโกรธมาก คราวนี้อาการวูบวาบหนักเหมือนจะแย่ มือไม้สั่น ผมเลยไปหยิบไพ่ดูอีก แต่โชคดีครั้งนี้ผมได้รู้จักกับ Osho Zen Tarot ไพ่ตึกพังของชุดนี้เป็นไพ่ Thunderbolt ซึ่งผมเห็นภาพแล้วสะอึก…

ตายล่ะหว่า! ส่องดูแต่คนอื่น ไม่เคยดูตัวเองเลย กว่าจะรู้ตัวว่า “ตึกพัง” คืออะไรก็ธาตุไฟเข้าแทรกซะแล้วเรา…

ยังอยู่ในซีรี่ส์ “ดาบ 9 เล่ม” นะครับ

ยืมชื่อ “เก้ากระบี่เดียวดาย” มาจั่วหัว อันที่จริงไม่เกี่ยวกับเคล็ดวิชาของมารกระบี่แสวงพ่าย ต๊กโกวคิ้วป้าย ที่ถ่ายทอดกันตั้งแต่มังกรหยกไปจนถึงกระบี่เย้ยยุทธจักร และยิ่งไม่เกี่ยวกับนิยายกำลังภายในของกิมย้งแต่ประการใดครับ พอดีชื่อมันไปพ้องกับดาบ 9 เล่มเฉยๆ  

คุณ washiravit หยิบยกไพ่ 9 ดาบของชุด Vertigo Tarot ที่ใช้ทำนายเรื่องสุขภาพให้ลูกค้าสองคน ในรูปเห็นเป็นดาบ 9 เล่ม แยงไปที่ดวงตา ก็เลยทายว่ามีปัญหาเกี่ยวกับสายตา แต่ปรากฏว่าลูกค้าทั้งสองคนปฏิเสธว่าไม่มี คุณ washiravit ก็เลยสงสัยว่า ทายไปตามรูปภาพแล้วทำไมยังไม่ถูกอีก

ตรงนี้ผมคงสรุปเหตุการณ์ของคุณ washiravit ไม่ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะไม่ทราบอารมณ์ ณ ขณะนั้นว่าถ้าเป็นตัวผมเอง เห็นไพ่ใบนี้ผมจะทายว่ามีปัญหาเกี่ยวกับดวงตารึเปล่า บางทีผมเห็นดาบจะทิ่มแทงลูกกะตา ก็อาจจะทายเหมือนคุณ washiravit ก็ได้นะครับ สิ่งที่ผมทำได้คงเพียงตั้งข้อสังเกตเป็นข้อๆ และหวังว่าพอจะมีประโยชน์กับคุณ washiravit และคนอื่นๆบ้าง

ข้อแรก ขอสรุปง่ายๆเอาไว้ก่อน คือ หากเรายังฝึกฝนไม่ดีพอ ไพ่ก็ยังรับใช้เราได้ไม่ดีพอเหมือนกัน อาจเป็นว่าเรากับไพ่ยังสื่อสารกันได้ไม่เต็มที่ครับ ถ้าเปรียบเทียบกับคนที่ชำนาญแล้ว เวลาเขาทำงานกับไพ่ หน้าไพ่มันออกมาตรงมาก รูปภาพกับเรื่องราวมันเข้ากันจนแทบจะไม่ต้องตีความอะไรเลย

ข้อสอง ในขณะที่เราพยายามทำลายกรอบความหมายไพ่ เรากลับตีกรอบขึ้นมาใหม่โดยไม่รู้ตัว ทำให้เป้าหมายการใช้ไพ่ของเราเกิดความไม่ชัดเจน จริงแล้วเราสามารถกำหนดกรอบได้นะครับ แต่กรอบก็คือข้อจำกัด เราต้องมั่นใจว่ากรอบอันนั้นมีประโยชน์และตอบสนองการทำงานของเราได้เพียงพอ เริ่มงงรึยังเอ่ย…

กรอบของคุณ washiravit คือพยายามมองหาอวัยวะในร่างกายจากรูปภาพ คุณกำหนดกรอบโดยไม่รู้ตัวว่า อวัยวะใดที่ปรากฏก็หมายถึงปัญหาสุขภาพในด้านนั้นๆ แต่ทีนี้มันเป็นเพียงข้อกำหนดอย่างอ่อนๆ ไม่ชัดเจน แถมยังเป็นกรอบที่ทำงานได้ค่อนข้างจำกัด เนื่องจากว่าไพ่ 78 ใบ มีภาพชิ้นส่วนร่างกายมนุษย์ไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ และยิ่งบอกถึงเรื่องราวของโรคภัยได้ไม่ครอบคลุม ดังนั้นเมื่อไพ่ทำงานให้คุณ มันจะพยายามหาภาพที่สื่อถึงคำตอบมากที่สุด แต่ก็อาจจะยังห่างไกลจากความเป็นจริงอยู่ดี เช่นถ้า “ไตข้างซ้าย” ของเขาทำงานหนักเกินไป มันจะต้องสื่อด้วยไพ่ใบไหนดีล่ะครับ อาจเป็น 9 ดาบใบนี้ก็ได้ใครจะรู้ (อันนี้สมมุติ)

ข้อสาม การเข้าใจ “สภาวะ” ของไพ่จะช่วยได้มากครับ แม้เรายังค้นไม่พบปัญหาความเจ็บป่วยจริงๆ แต่ไพ่ก็มักสื่อสภาวะทางอารมณ์ของคนๆนั้นอยู่เสมอ เช่นไพ่ 9 ดาบใบนี้ อาจไม่ได้เจาะจงว่าเขาเป็นโรคอะไร จริงแล้วถ้าให้ผมทาย ผมก็คงเริ่มต้นที่ว่า เขากังวลได้หลายเรื่อง เพราะมีดาบหลายเล่มพุ่งเข้ามาในจุดโฟกัสของเขา แต่ดาบเล่มไหนน่ากังวลที่สุดมันคงมองลำบาก เพราะภาพมันเบลอ คุณลองเอาปากกาสัก 9 แท่งมาจ่อใกล้ดวงตา มันจะมองเห็นไม่ชัด แต่มันน่ากลัว นั่นคือประเด็น เขาอาจมีเหตุหลายๆอย่างทำให้กังวล เดี๋ยวนี้โรคภัยมันใกล้ตัวเรามากเหลือเกิน แต่ละโรคก็ร้ายแรงทั้งนั้น เราอาจเกิดความกลัวขึ้นมาได้ แม้จะเป็นความกลัวเล็กๆน้อยๆในชีวิตประจำวัน แต่ก็ไม่ควรปล่อยให้มันสะสมจนกลายเป็นความเครียด ถ้ากลัวจะมีปัญหาตรงไหนก็แนะนำให้ไปตรวจให้รู้แน่ชัด ไพ่ใบนี้ไม่น่าห่วงอย่างที่เราคิด แต่ก็ไม่ควรละเลยมันไปเลยจนกลายเป็นปัญหาจริงๆขึ้นมา

ข้อสี่ ขอแนะนำคร่าวๆตรงนี้ก่อนว่า การใช้ไพ่ไม่ควรพะวงกับหลักการต่างๆมากเกินไป ควรปล่อยใจให้ว่าง คอยรับฟังญาณหยั่งรู้ของตัวเอง ไม่มีข้อจำกัดตายตัว บางครั้งภาพอวัยวะในร่างกายมันบอกถึงโรคภัยได้จริงๆ เราเห็นปุ๊บก็พูดออกไปได้ตรง แต่เราไม่ควรเอา “ความหมาย” อันนั้นฝังลงในไพ่แล้วหวังว่าจะทายถูกเหมือนเดิมกับลูกค้ารายต่อไป ปล่อยให้การแปลไพ่เป็นไปโดยธรรมชาติครับ เพราะบางครั้งเราอาจไม่รู้สึกว่าอยากจะทายอะไรแบบนั้น เช่น ครั้งหน้าอาจไปสะดุดกับดาบหลายเล่มที่จ่อเข้ามา เราเกิดสงสัยว่า ทำไมเป็นหลายโรคจัง เขาเป็นโรคมากขนาดนั้นเชียวหรือ หรือเขากังวลไปเอง อย่างนี้เป็นต้นครับ เรียกว่า เมื่อไม่พะวงกับความหมาย ความหมายก็มีให้เห็นได้มากมาย…

เอ… หรือบางทีอาจต้องยืมเคล็ดวิชาของ ต๊กโกวคิ้วป้าย “ไร้กระบี่จึงเหนือกว่ามีกระบี่”

ต่อจากตอนที่แล้ว ทำให้ได้เห็นไพ่ 9 ดาบ ของคุณวริญญา จากชุด Victorian Romantic Tarot  และของคุณ CHAOS ชุด Dark Grimoire Tarot ซึ่งน่าสนใจมากครับ

ดูเผินๆเราอาจรู้สึกว่าไพ่ทั้งสองใบแตกต่างจากของชุด Rider Waite และไม่เฉพาะแค่ไพ่สองชุดนี้ แต่ยังมีอีกมากมายหลายชุดทีเดียวที่เขานำเสนอในรูปแบบแปลกๆ อาจทำให้ใครหลายคนคิดไปว่า คนทำไพ่คงจะตีความผิด หรือจงใจทำไพ่ให้หลุดไปจากคอนเซ็ปต์เดิมซะแล้ว ก็เลยไม่กล้าเอามาใช้งาน เพราะกลัวความหมายผิดเพี้ยน (ในกรณีที่ยึดความหมายของเวทเป็นหลัก)

แต่จริงแล้ว ลองพูดเฉพาะไพ่สองใบนี้ก็จะเห็นได้ว่ายังอยู่ในคอนเซ็ปต์ของไพ่ 9 ดาบอยู่นั่นเองครับ ขึ้นอยู่กับว่า คนทำไพ่เขาเจตนาหยิบเอาเหลี่ยมมุมไหนมานำเสนอ…

บางคนก็เน้นอารมณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เช่น เห็นสุขก็บอกว่าสุข เห็นทุกข์ก็บอกว่าทุกข์ แต่บางคนเขาถือว่าเรื่องสุข-ทุกข์นั้น คนอื่นพูดกันไปเยอะแล้ว ฉันขอพูดถึงเหตุแห่งสุข-เหตุแห่งทุกข์บ้างดีกว่า หรืออีกคนเล่นกับสุขๆ ทุกข์ๆ มาจนแตกฉาน เกิดขี้เกียจพูดซ้ำ ก็เลยชี้ทางแห่งสุข-ชี้ทางพ้นทุกข์กันไปเลย ทำให้อารมณ์เดิมๆ แบบเห็นสุขเห็นทุกข์ ถูกละเอาไว้ในฐานที่เข้าใจ ทั้งนี้ก็เนื่องจากว่า การจะทำไพ่หนึ่งใบให้มีทั้ง เห็นทุกข์ เห็นเหตุแห่งทุกข์ และเห็นทางพ้นทุกข์ รวมอยู่ในใบเดียวและเฉลี่ยนน้ำหนักให้เท่ากัน โดยไม่เน้นเรื่องไหนมากเกินไปนั้นคงทำได้ยาก หรือเป็นไปไม่ได้

ขอให้สังเกตดูไพ่ 9 ดาบทุกใบที่ผมเอามาโพสต์สิครับ ดูดีๆจะเข้าใจว่าสิ่งเหมือนกันก็คือการหลุดจากอารมณ์ปัจจุบัน (คิดไปไกล) และสิ่งที่ขาดหายไปก็คือตัว “สติ”…

ไพ่ชุด Victorian Romantic จะเห็นว่าเขาเน้นเรื่อง “สติสัมปชัญญะ” คนสวมชุดนอนเดินละเมอขึ้นไปบนหลังคา สื่อให้เห็นชัดๆถึงคนที่หลุดไปจากความเป็นจริง เขาไม่จำกัดว่าอาการ “คิดมาก” จะต้องเป็นความทุกข์เท่านั้น แม้แต่คน “ฝันหวาน” ก็ถูกจัดอยู่ในข่ายเดียวกัน ที่สำคัญคือเขาเน้นว่า จะคิดไปทางไหนก็แล้วแต่ ถ้าขาดตัว “สติสัมปชัญญะ” คุณก็มีสิทธิ์ได้รับผลร้ายได้เช่นเดียวกัน เหมือนอย่างไพ่ใบนี้ หญิงที่ละเมอขึ้นไปบนที่สูงอาจจะหล่นลงมาเมื่อไหร่ก็ได้ อาการไร้สติทำให้เธอไปอยู่ในจุดที่อันตรายโดยไม่รู้ตัว

ส่วนไพ่ชุด Dark Grimoire เขาไม่เน้น “ความทุข์” เหมือนอย่างไพ่เวท แต่ได้หยิบอารมณ์ “หวาดกลัว” มาเน้นให้เห็นชัด (ซึ่งจริงๆในไพ่เวทก็มีอารมณ์หวาดกลัวอยู่ในนั้นเช่นกัน) ไพ่ใบนี้สื่อด้วยคนส่องกระจกในความมืดแล้วเห็นใบหน้าตัวเองเหมือนปีศาจ จึงตกใจกลัว สังเกตได้ว่าหน้ากระจกมีเทียนไขที่ไม่ได้จุดไฟตั้งอยู่ 5 เล่ม เขาอาศัยเพียงแสงจันทร์ที่ลอยอยู่หลังกลุ่มเมฆ (ดูจากเงาในกระจก) เมื่อความ “มืดสลัว” บวกกับ “จินตนาการ” สิ่งที่เห็นก็เลยผิดเพี้ยนไปหมด ความไม่รู้ก็กลายเป็นความหวาดกลัวขึ้นมาได้ ไม่ต่างจากหญิงที่เอามือปิดหน้าในห้องมืดของไพ่เวท…

คงจะบังเอิญน่ะครับ ผมพูดเรื่องไพ่ 9 ดาบ ในจังหวะที่ ดาวเสาร์ กำลังจะย้ายจากราศีสิงห์ เข้าสู่ราศีกันย์ ในวันพุธที่ 30 กันยายนนี้ เวลา 14.33 น. ดาวเสาร์เป็นดาวแห่งความทุกข์ ความเครียด วิตกกังวล ตรงกับคอนเซ็ปต์ของไพ่ 9 ดาบ ก็เลยอยากเขียนเรื่องนี้ให้เคลียร์ไปก่อน คนอ่านก็จะได้ประโยชน์เฉพาะหน้าไปด้วยในตัว

ไม่ทราบว่าช่วงนี้ใครได้รับแรงสั่นสะเทือนของดาวเสาร์บ้างครับ (มันกินระยะเวลารวมก่อนและหลังย้าย ประมาณ 10 วัน) เป็นต้นว่า คิดมาก กระสับกระส่าย สติไม่อยู่กับตัวแบบเห็นชัด เช่น คิดอะไรอยู่ก็หลุดปากออกมาจนคนข้างๆงง ฯลฯ ถ้ามีจะลองบอกเล่ามาในบล็อกนี้ก็ได้นะครับ อย่างน้อยจะทำให้คุณหายอึดอัดได้บ้าง

และถ้าเป็นไปได้ ก็อยากชวนคุณผู้อ่านมาร่วมใจ “มีสติ” ทุกลมหายใจเข้าออกกันครับ

เราปรึกษากันด้วยไพ่ทาโรต์ คู่สนทนาถามว่าผมใช้ทาโรต์ดูดวงตัวเองบ่อยมั้ย?

ผมได้ตอบคำถามนี้อยู่เป็นประจำนะ… ผมก็ดูตัวเองบ่อยๆ แต่ดูคนละแบบกับที่ดูให้พวกเขา หลายปีมานี้ ผมไม่ค่อยดูดวงตัวเอง ผมใช้ไพ่ “เยียวยา” ตัวเองซะมากกว่า

“ถ้าจะเยียวยาให้บ้างล่ะจะได้มั้ย?” เขาถามต่อ

ผมว่าอาจจะได้ ถ้าเขายินยอมให้ไพ่เยียวยา ไพ่ก็จะเยียวยาให้เขาแน่นอน

ไพ่ชอบทำหน้าที่ guidance ช่วยนำทางให้เราพ้นจากทุกข์ อยู่ที่เราจะยอมเดินตามรึเปล่า ซึ่งเท่าที่สังเกต น้อยนักที่จะมีใครยอมเดินตามจริงๆ

ตีคร่าวๆว่าลูกค้า 80 เปอร์เซนต์ จะฟังคำแนะนำแบบผ่านๆ ไม่ได้นำไปทำอะไรเลย (แต่ถ้าเป็นคำทำนายนี่จะเกาะแน่นเชียว) ส่วนอีก 20 เปอร์เซนต์ จะถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือ 15 เปอร์เซนต์ เอาคำแนะนำไปปฏิบัติตาม แต่ทำได้แค่พักเดียวก็ล้มเลิก เหลืออีก 5 เปอร์เซนต์นั่นแหละคือพวกสุดยอดจริงๆ ได้ฟังคำแนะนำแล้ว “ปิ๊ง” เกิดแรงฮึดไปปรับเปลี่ยนตัวเองได้

ด้วยเหตุนี้ ผมพลอยจะคิดอยู่เรื่อยว่า การดูดวงจะด้วยวิชาไหนก็ตาม มันก็มีแต่ดูให้ “ถูกใจ” คงจะหาประโยชน์อะไรไม่ได้เสียแล้วกระมัง

ซึ่งอันที่จริงเรื่องได้ประโยชน์นี่คงไม่ใช่แค่การดูหมอเท่านั้น เรื่องอื่นๆก็เหมือนกันหมดแหละครับผมว่า… แม้แต่คำสอนของพระพุทธเจ้า!

100 เปอร์เซนต์ ของคนชอบอ่านธรรมะ 80 เปอร์เซนต์คงรู้สึกว่ามัน “ถูกใจ” แต่ก็ไม่ได้เอาธรรมะไปทำอะไรเลยหลังจากอ่านจบ คงมี 15 เปอร์เซนต์ ที่พยายามอยู่พักหนึ่งแล้วก็ล้มเลิก และเหลือพวกมีบุญจริงๆอยู่ 5 เปอร์เซนต์ว่ายังงั้น

สรุปคือ ถ้าเราไม่เดินตามทางอย่างตั้งอกตั้งใจ ไม่ว่าทางประเสริฐแค่ไหนก็คงหาประโยชน์ได้น้อย แม้แต่การปฏิบัติธรรม รู้กันอยู่ว่าเป็นของดี แต่คุณค่าของมันจะเกิดเมื่อเราจริงจังกับมันเท่านั้น……

เขาถามต่ออีก (ยังไม่เลิกถามแฮะ) คืออยากรู้ว่าผมใช้ไพ่เยียวยาอะไรตัวเองบ้าง?

อืมม… ทำให้ผมต้องหยุดคิดนะ เพราะไม่ค่อยจะได้อธิบายเรื่องนี้กับใครเลย

ตอบตามตรง หลังจากสามารถเคลียร์ตัวเองได้สองสามอย่าง ต่อจากนั้นมันก็ไม่มีอะไรให้จับต้องเป็นประเด็นเท่าไหร่ เพราะทุกเรื่องที่กระแทกเข้ามา มันถูกกลั่นกรองด้วยกลไกอันใหม่… ผ่านไพ่ทาโรต์

ไม่จำเป็นต้องหยิบไพ่จริงๆขึ้นมา แต่เราจะมองมันผ่านไพ่ในใจ

ผมเริ่มเล่า… 

Nine of Swords

ตั้งแต่รู้จักไพ่ทาโรต์แรกๆเลย ผมสังเกตตัวเองว่าหยิบไพ่ 9 ดาบ ได้บ่อยมาก จนสรุปได้แล้วว่านิสัยของเราเป็นคน “คิดมาก” ตามคำแปลของไพ่ใบนี้

แต่มันก็เป็นเพียงรับรู้เฉยๆ ผมยังคงไม่ได้อะไรกับตัวเอง ยังใช้ชีวิตต่อไปแบบที่คนคิดมากพึงกระทำ กลุ้มเรื่องโน้น กังวลเรื่องนี้ไปเรื่อยอีกหลายปี กระทั่งผมได้มาเรียนวิธีสื่อสารกับไพ่อีกรูปแบบหนึ่งจาก อ.ถาวร บุญญวรรณ ซึ่งแตกต่างจากที่ผมเคยเรียนรู้มา ผมต้องฝึกทำสมาธิกับไพ่โดยไม่ยึดกรอบความหมาย ดูไพ่ไปเรื่อยๆทีละใบ ทีละใบ จนมาถึงไพ่ 9 ดาบ ผมไม่อยากจะมองมันเลย ผมกลัวว่าจ้องมันมากๆ เดี๋ยวชีวิตจะมีเรื่องน่าปวดหัวอีก เพราะที่ผ่านมา เรื่องน่าปวดหัวมันเกิดกับผมได้ง่ายมาก

ผมใช้ไพ่ชุด Navigators of the Mystic Sea กับชุด Rider Waite ดูเปรียบเทียบกันไปในขณะฝึก ไพ่ 9 ดาบของทั้งสองชุด ให้ความรู้สึก “เป็นทุกข์” เหมือนกัน

ชุดเนวิเกเตอร์ส เป็นรูปคนนอนจมกองทุกข์ มีดาบบนพื้นไขว้กันไปมาแสดงความคิดขัดแย้ง ส่วนบนฟ้ามีดาบเป็นลักษณะฟ้าแลบแปล๊บๆ สร้างอารมณ์หวาดกลัว มีดวงจันทร์สีทึบเหมือนเป็นคืนเดือนมืด

ส่วนชุดไรเดอร์เวท เป็นรูปคนนั่งบนเตียงเอามือปิดหน้า คล้ายเป็นทุกข์จนนอนไม่หลับ มีดาบ 9 เล่ม เรียงอยู่เหนือศีรษะ ดูเหมือนมีเรื่องมากมายกดทับสมอง แถมยังบีบกดอารมณ์หนักยิ่งขึ้นด้วยพื้นหลังสีดำสนิท… ผมชอบของชุดเวทมากกว่านะ สังเกตการเรียงกันของดาบ 9 เล่ม ตรงส่วนด้ามจับมันซ้อนทับกันแบบเข้าล็อคกันพอดี ทำให้ดาบมีสภาพเหมือนเป็นซี่ลูกกรง!

เหมือนพยายามจะสื่อว่า คนผู้นี้กำลังติดอยู่ใน “กรงขังแห่งความคิด”

ผมคิดเสมอว่ารู้จักมันดีอยู่แล้วเจ้าไพ่ใบนี้ มันเป็นไพ่ประจำตัวผมก็ว่าได้ แต่พอดูมันไปกลับได้พบอะไรใหม่ๆมากขึ้น ผมพยายามควบคุมสติ พยายามไม่กลัว ปล่อยความหมายทิ้งไป มองมันไปเรื่อยๆ… เรื่อยๆ… จิตมันเริ่มว่าง… ว่าง…

แล้วจู่ๆ ผมก็คิดขึ้นมาง่ายๆว่า ทำไมคนในภาพถึงเอาแต่จมอยู่บนกองทุกข์?

ทำไมต้องก้มหน้าแล้วเอาแต่คิด เอาแต่กลัว?

ทำไมไม่เงยหน้าขึ้น แล้วมองดูอะไรให้เห็นชัดๆล่ะ?

“ไม่เห็นต้องคิดมากเลย”

“ไม่เห็นต้องกลัวเลย”

คำพูดในใจเหล่านั้น ย้อนกลับมาหาผมเองทั้งหมด เหมือนผมเป็นคนในภาพแล้วมีผมอีกคนมาชี้ทางให้ จังหวะนั้นเองผม “ปิ๊งแว้บ” กลายเป็นคนเลิกคิดมากไปเลย…

เชื่อมั้ยว่า ตั้งแต่นั้นมาผมไม่เคยดูดวงตัวเองแล้วหยิบได้ไพ่ 9 ดาบอีกเลย มันน่าแปลกมั้ยล่ะ อะไรมันจะขนาดนั้น!

ไม่ปล่อยให้คู่สนทนายิงคำถาม ผมเล่าต่อถึงไพ่อีกสองใบ… The Emperor และ The Tower..!

ผมมีโอกาสกลับไปเยี่ยมเกาะสมุยอีกครั้ง ภูเขาและหาดทรายที่มีทะเลล้อมรอบยังคงสวยงาม ท้องฟ้าสดใส บางเวลามีเมฆสีเทาๆ แต่ก็เพียงลอยเคลื่อนไปตามแรงลม ไม่ได้โปรยฝนลงมาให้รำคาญ

ที่นี่ชาวต่างชาติชอบมาเที่ยวกัน มีทุกระดับตั้งแต่ไฮโซจนถึงโลโซ ทั้งเอเชีย อเมริกา ยุโรป ปะปนกันไป สำหรับเอเชียไม่มีอะไรน่าประทับใจนัก สู้ตอนไปเจอที่อื่นไม่ได้ แต่พวกฝรั่งลูกคุณหนูที่เพิ่งจะโตเป็นสาว การแต่งตัวและกิริยาท่าทางดูเซ็กซี่มาก และมีให้เห็นได้บ่อยๆด้วย

เนื่องจากต้องค้างแรมอยู่หลายวัน ทำให้ผมมีเวลานอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ความสงสัยก่อตัวมากขึ้นจนรบกวนจิตใจ ที่สงสัยนี่ไม่ใช่ความเซ็กซี่ของหญิงสาว แต่เป็นปัญหาโลกร้อนที่เค้าว่าจะทำให้ระดับน้ำทะเลสูงขึ้นเรื่อยๆ สงสัยว่าเกาะกลางทะเลอย่างสมุยจะได้รับผลกระทบยังไงบ้าง อีก 20 ปีข้างหน้า หาดทรายที่นี่จะมิจมหายไปเลยหรือ

เพื่อให้หายข้องใจ ผมล้วงไพ่ทาโรต์ขึ้นมาจากกระเป๋าใหญ่ที่ข้างขากางเกง อธิษฐานขอดูภาพอนาคต ตั้งคำถามว่า “อีก 20 ปีข้างหน้า เกาะสมุยจะมีสภาพเป็นอย่างไรจากผลของภาวะโลกร้อน?” ปรากฏว่าหยิบได้ไพ่ The Moon

อืม… ดูไม่ค่อยดีเลยนะครับว่ามั้ย

แน่นอนว่า เกาะนี้คงไม่จมอยู่ใต้น้ำไปทั้งหมด แต่ผมรู้สึกว่าอีก 20 ปีสภาพความสวยงามของที่นี่จะถูกทำลายไปมากทีเดียว จะว่าไปเกาะสมุยมีปัญหาเรื่องน้ำท่วมทุกปีอยู่แล้ว โดยเฉพาะช่วง 3-4 ปีมานี้ พอถึงหน้ามรสุมฝนตกติดต่อกันหลายวัน ที่นี่จะมีปัญหาระบายน้ำลงทะเลไม่ทัน มีน้ำท่วมขังเน่าเหม็นในบางพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีปัญหาอื่นๆ เป็นต้นว่า กองทัพนักเที่ยวขี้ยาที่มาเสพสุขกันจนทำให้เกาะคล้ายแหล่งเสื่อมโทรมเข้าไปทุกที ปัญหานายทุนและเศรษฐีต่างชาติเข้ามาซื้อที่ดิน ครอบครองทำเลดีๆ วิวสวยๆ จากการสมยอมของคนในชาติเราเอง รวมไปถึงปัญหาแอบแฝงอื่นๆ ที่สามารถจะวิเคราะห์ได้จากไพ่ เดอะ มูน แต่ผมจะไม่ขอมองไปถึงปัญหาร้อยแปดเหล่านั้น เพียงอยากพูดเฉพาะผลกระทบจากภาวะโลกร้อน

กลับจากสมุย ผมไปต่อที่บางปู สมุทรปราการ อยากดูสภาพชายฝั่งที่นี่ว่าน่าเป็นห่วงแค่ไหน บางปูเป็นพื้นที่ที่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลางประมาณ 2 เมตร เรียกว่าถ้าเมื่อไหร่ระดับน้ำทะเลไม่ปานกลาง คือหนุนสูงขึ้นมามันก็จะปริ่มๆอยู่ที่ขอบเขื่อนนั่นแหละ

ที่นี่ทำโครงการปลูกป่าชายเลน โดยเอาไม้ไผ่ปักเป็นแนวห่างจากฝั่งเพื่อกั้นกระแสคลื่นให้มีบริเวณสำหรับปลูกต้นไม้ ต้นกล้าที่ปักลงเลนก็จะผูกยึดไว้กับไม้ไผ่เช่นกัน

แต่ก็นะ… ในโซนที่น้ำขึ้นสูงๆ ปลูกต้นไม้ไว้ก็ดูเหมือนจะเอาไม่อยู่เหมือนกันครับ

มีทั้งป่านอกเขื่อนที่พยายามจะปลูกไว้ต้านกระแสคลื่น และป่าในเขื่อนที่ต้องฝากอนาคตไว้กับแนวดินและหินพวกนี้ นี่เฉพาะที่บางปูซึ่งเขาทำได้ตามพื้นที่ที่หน่วยงานเขารับผิดชอบ ส่วนพื้นที่อื่นๆตลอดแนวนี้คงถูกคลื่นซัดเซาะไปเรื่อยๆมังครับ

ผมทำใจให้สงบก่อนหยิบไพ่ทาโรต์ขึ้นมาตั้งคำถามเดียวกัน พบว่าอีก 20 ปีข้างหน้า สมุทรปราการจะมีสภาพเป็นอย่างไพ่ Judgement

แวบแรกที่เห็นจั๊ดจ์เม้นท์ ผมผุดคำพูดในใจ “20 ปีน้ำก็ท่วมไปเรียบร้อยแล้ว”….
     
แน่ละ ถึงตอนนั้นสมุทรปราการยังจะเหลืออีกเรอะ แต่พอมาดูในรายละเอียดของภาพ ก็ทำให้เห็นอะไรน่าสนใจอยู่เหมือนกันครับ
 
จากภาพคุณจะเห็นผู้คนที่อยู่เบื้องล่าง ต่างยืนอยู่ในโลงศพ ภายนอกโลงนั้นเต็มไปด้วยน้ำ…

ผมจะค่อยๆแปลความให้ฟังนะครับ โลงศพ = ความตาย หรือการสูญเสีย ก็หมายความว่า 20 ปีข้างหน้าเราต้องเสียพื้นดินไปแน่นอนจากน้ำท่วม ถัดมาเมื่อพิจารณาสภาพของโลงศพ จะเห็นว่ามันจัดวางเป็นสัดส่วนและยกขอบสูงกั้นน้ำให้คนยืนในโลงได้ ก็หมายความว่า แม้น้ำท่วม แต่เราจะแก้ปัญหาโดยตีกรอบพื้นที่แบ่งเป็นโซนๆเพื่อป้องกันน้ำ ซึ่งจะสามารถรักษาพื้นดินไว้ได้เป็นจุดๆ เช่นจุดที่เป็นสถานที่สำคัญ หรือแหล่งชุมชนที่พอจะทำเขื่อนกั้นน้ำได้ตามแต่งบประมาณและสภาพพื้นที่จะอำนวย

ถ้าคุณให้ผมสรุปไพ่จั๊ดจ์เม้นท์ว่ามันดีหรือร้ายกันแน่ ในใจผมรู้สึกว่ามันเป็นไพ่ดีในตอนท้าย คือเป็นสภาวะที่เราทนทุกข์กับอะไรสักอย่างมาระยะหนึ่ง พอถึงเวลาที่จะได้ปลดเปลื้องความทุกข์บ้าง ก็จะมีอะไรดีๆเกิดขึ้น ถึงเวลานั้นเราย่อมรู้สึกดีขึ้นบ้างกับการเยียวยาที่จะได้รับ แม้มันจะไม่สามารถกอบกู้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนมา แค่ได้มีทางออกบ้างเราก็ดีใจแล้ว

ข้ามมาทางปทุมธานี ในทิวทัศน์ที่คุ้นตากับริมฝั่งเจ้าพระยา เป็นเมืองที่อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลประมาณ 2.30 เมตร

ผมยืนอยู่ตรงจุดที่มีโรงเรียนตั้งอยู่ริมแม่น้ำครับ

อย่างที่รู้กันหลายโซนริมฝั่งเจ้าพระยามีการสร้างเขื่อนกั้นน้ำกันแล้ว บริเวณนี้ก็เช่นเดียวกัน สังเกตนะครับ มีรั่วสีเขียวทำเป็นล็อคๆสำหรับใส่แผ่นคอนกรีตลงไป ซึ่งจะเห็นว่าเขาใส่คอนกรีตเอาไว้แล้วล็อคละ 3 แผ่น แต่รั้วนี้สร้างเผื่อเอาไว้ให้ใส่เพิ่มได้อีก 2 แผ่น ลองจินตนาการดูสิครับว่าเขาเตรียมรองรับระดับน้ำไว้สูงแค่ไหน!

สำหรับที่นี่ผมหยิบได้ไพ่ King of Wands ครับ เรียกว่าตรงตามคอนเซ็ปต์ทีเดียว พระราชาไม้เท้า หมายถึงการจัดระเบียบ การวางแผน การดำเนินการอย่างเป็นระบบ สรุปว่าอีก 20 ปีข้างหน้าบริเวณนี้ยังสามารถรับมือกับน้ำท่วมได้อยู่ครับ

แล้วถ้าหากผมขึ้นไปบนที่สูงๆล่ะ อย่างเช่น ดอยตุง ของเมืองเชียงราย…

แน่นอนว่า บนความสูง 1,500 เมตรจากระดับน้ำทะเล ย่อมไม่ได้รับความเดือดร้อนอย่างสมุทรปราการแน่

ผมดั้นด้นมายืนอยู่ตรงสระน้ำในสวนแม่ฟ้าหลวง ลองหยิบไพ่ดูอีก 20 ปีข้างหน้า ปรากฏว่าได้ The Emperor ซึ่งจะเห็นว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับน้ำท่วมใดๆทั้งสิ้น อีกทั้งจุดที่ผมยืนอยู่นี้ย่อมจะได้รับการดูแลจากส่วนราชการเป็นอย่างดี เพราะเป็นส่วนหนึ่งของโครงการพัฒนาดอยตุง ที่สมเด็จพระศรีนครินทราบรมราชชนนี ทรงริเริ่มมาตั้งแต่ปี 2530 จากที่เป็นป่าโล้นเตียน พระองค์ท่านทรงมาปลูกป่าเอาไว้จนเดี๋ยวนี้กลายเป็นพื้นที่เขียวขจีไปหมดแล้ว

บทสรุปของไพ่ทั้งหมดคงไม่มีเจตนาจะชักชวนคุณผู้อ่านให้รีบย้ายไปอยู่บนที่สูงกันหรอกนะครับ เมื่อเราพูดคุยกับไพ่ เราก็จะได้อะไรจากไพ่ สิ่งที่ผมได้นั้นคือการ “เข้าใจ” ว่ามันจะเกิดอะไร ไม่ใช่แค่ “รับรู้” ว่ามันจะเกิด

เมื่อเข้าใจ เราก็ทำใจรับสภาพได้ เราจะพยายามเรียนรู้ว่าจะต้องอยู่กับธรรมชาติที่เปลี่ยนแปลงไปยังไง ตรงไหนแก้ไขได้ ตรงไหนแก้ไขไม่ได้ ก็ทำไปตามที่ต้องทำ ไม่เครียดหรือเดือดร้อนกับมันมาก ที่สำคัญขอให้ช่วยกันคิดหาทางและลงมือทำก็แล้วกัน จุดประสงค์ของผมมีอยู่เท่านี้แหละครับ

เผลอแป๊บเดียวใกล้จะหมดสิงหาคมไปอีกเดือนแล้ว เริ่มรู้สึกตัวว่ายังไม่ได้อัพบล็อกของเดือนนี้ เลยต้องรีบอัพซะก่อน ความจริงถึงจะไม่ได้ติดต่อกันทางบล็อก แต่ผมก็ทยอยตอบอีเมลไปเป็นระยะๆ บางทีตอบได้เร็วเพราะจังหวะว่างอยู่หน้าคอมพ์พอดี แต่บางทีตอบช้าเพราะติดงาน หรืออยู่นอกสถานที่ พักหลังเจอเมลคนที่ถามความรู้เรื่องไพ่ทาโรต์เป็นส่วนใหญ่ คนที่มาขอดูดวงเฉยๆไม่ค่อยเจอ

เดือนนี้ผมปรากฏตัวอยู่ที่ไหนก็จะเอาไพ่ทาโรต์ติดไปด้วยเสมอ เป็นคนไม่ชอบใช้ไพ่ขนาดจิ๋วแบบพกพา ก็เลยต้องพกไพ่ชุดมาตรฐานซึ่งดูแล้วขนาดไม่น่าพกซักเท่าไหร่ การแต่งตัวก็เลยต้องใส่กางเกงแบบที่มีกระเป๋าใหญ่ๆอยู่ข้างขา เอาไว้ใส่ไพ่ไปไหนมาไหนได้สะดวก สาเหตุที่พกไพ่ไปด้วย ก็ไม่ได้คิดจะไปเดินเร่ดูหมอนอกสถานที่ แต่ช่วงนี้อยากจะปรึกษากับไพ่ อยากมีเวลาคุยกับเค้าให้มากขึ้น

การนั่งอยู่กับห้อง นึกถึงอะไรแล้วหยิบไพ่ กับการไปเจอเหตุการณ์จริง สถานที่จริงแล้วหยิบไพ่ มันได้ฟิลต่างกันน่ะครับ

ช่วงนี้ฝนตกทำให้ผมสนใจเรื่องน้ำท่วมกรุงเทพฯมากขึ้น ซึ่งจะว่าไปมันคือน้ำท่วมโลกนั่นแหละ ไม่ใช่เฉพาะที่กรุงเทพฯและปริมณฑล แต่ที่ไหนๆหากอยู่ไร่เรี่ยกับระดับน้ำทะเลก็จะโดนผลกระทบเดียวกัน มีการพูดกันว่าอีก 50 ปี ตรงไหนบ้างที่น้ำจะท่วม แต่ระยะหลังดูเหมือนเวลามันจะหดสั้นลง อีก 20 ปีข้างหน้า มันจะเป็นยังไงน้า… ผมไม่เคยเจอเหตุการณ์ทำนองนี้มาก่อน คือเหตุการณ์ที่เรารู้ว่ามันจะต้องเกิดแน่ๆในอีก 10 หรือ 20 ปี จากนั้นเราก็คอยดูมัน ให้มันเกิดขึ้นจริงทีละน้อยๆ

ผมพยายามนึกว่ามันมีอะไรอย่างนี้มั้ย อืมม… เท่าที่นึกได้ในชีวิตผมก็มีแค่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เวลาผมเข้าปี 1 ผมเห็นรุ่นพี่แล้วก็คิดในใจว่าเราอยู่ไปอีก 4 ปี เราก็จะเป็นพี่ใหญ่ของคณะ จากนั้นผมก็ใช้ชีวิตไปเรื่อยๆ ไม่ทันหายสนุกก็ถึงปี 4 แล้วผมก็เป็นรุ่นพี่จริงๆด้วยสิเออ (เกี่ยวมั้ยเนี่ย :^)

การคิดถึงหายนะมักทำให้เราไม่สบายอกไม่สบายใจ พูดง่ายๆคือเครียด แต่พอพูดถึงมันบ่อยๆก็กลายเป็นความเคยชิน และสุดท้ายก็ปลงกับมันได้ ผมว่าหลายคนเริ่มปลงกับข่าวร้ายที่ว่านี้แล้ว ผมเคยอ่านพุทธศาสนาเขาว่า ยุคที่เราอยู่กันนี่คือ “กลียุค” พอคิดทบทวนประวัติศาสตร์ มนุษย์ไม่ตายเพราะธรรมชาติเราก็ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์กันเอง มันกลียุคจริงๆนั่นแหละ คิดได้ดังนั้นผมเลยสบายใจขึ้นมาหน่อย คือปลงได้ ก็นี่มันกลียุคนี่หว่า จะหวังให้มันน่าอยู่เหมือนแดนสวรรค์คงเป็นไปไม่ได้ มันสุขอยู่ได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวมันก็เกิดโน่นนี่อีกสารพัด

ช่วงหนึ่งมีการพูดเรื่องวันสิ้นโลก คล้ายกับว่าพอถึงเวลาที่กำหนดปุ๊บ โลกก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ทุกคนตายหมดอะไรแบบนั้น เคยคิดนะครับว่า เออ ทำไมเราโชคดีจัง ถ้ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ เพราะหลายชั่วอายุคนมาแล้วที่พูดเรื่องวันสิ้นโลก แต่พวกเขาก็แก่ตายกันไปโดยไม่มีโอกาสได้เห็นว่ามันเป็นยังไง แต่ตัวเรากลับได้อยู่และประสบกับสิ่งนั้น ผมว่าดีนะ ถ้าเราได้ตายไปพร้อมกับโลก เท่ดีออก

มีคนถามว่าถ้าพรุ่งนี้โลกจะแตกคุณจะทำอะไรในเวลาที่เหลืออยู่ สำหรับผมคงทำอะไรหลายอย่างที่ควรทำ แต่ที่จะไม่ลืม คือ เดินออกไปพบปะผู้คนแล้วกล่าวกับเขาว่า ผมรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้อยู่ร่วมโลกกับเขาและจะตายไปพร้อมๆกันโดยได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์ชุดสุดท้าย…

พูดไกลไปถึงวันสิ้นโลกซะแล้ว คุณผู้อ่านอย่าคิดเตลิดกันไปซะก่อนนะครับ กลับเข้ามาเรื่องน้ำท่วมดีกว่า ว่าแต่… เอาไงกันดีล่ะเนี่ย?