ศิลปะตัวแม่

กลับมาทักทายตามสัญญาครับ… ^^

รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ต้องสัญญิง สัญญา เพราะไม่งั้นก็จะแวบหายไปเฉยๆ ปล่อยให้คนอ่านต้องรอคอย (รึเปล่า)

สองสามสัปดาห์นี้ผมมีความสุขดี บางวันดูเหมือนจะสุขมากเป็นพิเศษเสียด้วยซ้ำ มูลเหตุของความสุขก็ไม่มีอะไรมาก คือรู้สึกพอใจในชีวิต พอใจกับทุกสิ่งที่กำลังเข้ามา ใครที่กำลังพอใจชีวิตตัวเองอยู่คงจะเข้าใจผมได้ดี หรือถ้าเป็นพวกทาโรต์รีดเดอร์ อยากรู้ว่าอารมณ์พอใจที่ว่านั้นเป็นยังไง ให้ดูไพ่ 9 เหรียญ ผสมกับ 9 ถ้วยครับ

บุคคลในภาพ มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองมี ไม่เกี่ยวกับใครอื่นมาทำให้เขาสุข เพราะเขาสุขได้ด้วยตัวเอง ส่วนปริมาณเหรียญหรือถ้วยนั้น หาใช่สำหรับวัดความมั่งมีเพียงอย่างเดียวไม่ แต่มันยังใช้วัดระดับความ “พอใจ” ของแต่ละคนด้วย (สอนไพ่ไปในตัว :^)

อืม… ช่วงนี้รู้สึกตัวเองเหมือน “อาร์ตตัวแม่” อยู่หน่อยๆนะ แต่เป็นความหมายที่คงต้องอธิบาย เพราะไม่เกี่ยวกับอารมณ์ขึ้นๆลงๆ เอาแต่ใจ อย่างที่ผู้คนกำลังนิยมนำมาเปรียบเปรยกัน

วันก่อนไปนั่งรับประทานที่บ้านเพื่อนสนิท ได้ดูแผ่นคอนเสิร์ตทั้ง Jazz , Blues ฯลฯ ของศิลปินต่างประเทศ ซึ่งก็เหมือนเคยๆ ผมดูแล้วก็อดพูดไม่ได้ เรื่องที่ว่า นักดนตรีต่างประเทศอย่างอเมริกา หรือฝั่งยุโรปก็ดี ทำไมไม่เห็นเขาต้องเซอร์ ต้องอาร์ต ต้องแสดงตัวตน(แปลกแยก)กันมากมาย ผมหมายถึงเขาดูเหมือนคนธรรมดามาก แม้ฝีไม้ลายมือเขาจะเก่งขนาดนั้น ของเขาภาคทฤษฎีเต็มร้อย ภาคปฏิบัติวัดระดับไม่ได้ (สูงมาก) เขาก็ยังทำงานของตัวเองในฐานะผู้เล่นแบ็คอัพ อาจจะยืนเล่นเบส ดีดกีต้าร์ เคาะเพอร์คัสชั่น ฯลฯ ผู้ชมจะรู้สึกเคารพในตัวพวกเขาจากสิ่งที่พวกเขาบรรเลงออกมา เขาไม่จำเป็นต้องแสดงตัวตนอะไรมาก คือคนจะฟังที่ซาวด์กันจริงๆ ฟังกันชัดๆ มันไพเราะ ไม่ไพเราะ วัดกันตรงนั้น

ผิดกับนักดนตรีเมืองไทย ที่พบเห็นบ่อยคือ ทฤษฎีสัก 50-60 เปอร์เซนต์ ปฏิบัติพอจะคล่องมือขึ้นมาบ้าง แค่นั้นก็อาร์ตซะไม่มี (แหม มันนิยามลำบากจริงๆ คำว่า อาร์ต เนี่ย) ผมหมายถึงลุคที่เรามองเห็นได้ ไม่เกี่ยวกับลีลาการขยับท่าทางบนเวทีนะครับ รู้สึกว่าของเมืองนอกเขาดูเป็น “นักดนตรี” กันจังเลย มันได้อารมณ์นั้นจริงๆ แบบว่า นักดนตรีเป็นอาชีพที่พวกเขาจะทำไปจนวันตายอย่างแน่นอน แต่ดูๆของบ้านเราคือไม่ได้พยายามจะเป็นนักดนตรี และดูไม่เหมือนด้วยซ้ำ แต่พยายามจะเป็น “ศิลปิน” ซะมากกว่า อย่างนี้แหละน่าจะใช้คำว่า “อาร์ตตัวแม่”

วกมาเรื่องของผมช่วงนี้ ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนอาร์ตตัวแม่อยู่นิดๆ ไม่ใช่เรื่องอะไรหรอกครับ ก็เรื่องหมอดูนั่นแหละ รู้สึกว่าตัวเองเป็นนักพยากรณ์ที่แปลกแยกจากคนอื่นไปหน่อย และมีข้อแม้เยอะอยู่เหมือนกันในการจะดูดวง บางครั้งทำให้ละเลยที่จะเรียนรู้จากคนอื่น หรือไม่ค่อยให้การยอมรับคนอื่นอยู่เหมือนกันนะ ผมชอบให้เหตุผลกับตัวเองว่า พวกเขาทำในสิ่งที่เราได้ผ่านจุดนั้นมาแล้ว และตอนนี้เรากำลังแสวงหาอะไรใหม่ๆอยู่… ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะหาเจอได้เมื่อไหร่นะครับ

หลายสิ่งหลายอย่างผมเคยผ่านมาแล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าจะต้องขยายผลเป็นจุดขายอย่างที่ทำกันทุกวันนี้ เป็นต้นว่า ทายทักเรื่องกรรมเรื่องอดีตชาติให้ลูกค้าเชื่อเป็นตุเป็นตะ รู้ผีรู้วิญญาณ บอกได้บ้านนั้นบ้านนี้มีวิญญาณชนิดไหนอาศัยอยู่ โดยนำเอาวิธีทายนิสัยใจคอลูกค้ามาช่วยสร้างความเชื่อถือ หรือพูดไปพูดมาก็แนะให้ทำบุญเยอะๆ กตัญญูต่อพ่อแม่ ดูเป็นหมอที่น่านับถือกันไป ซึ่งจริงๆแล้วผมก็ทำมาเยอะ หรือมีวิธีแก้เคล็ดโน่นนี่มากมายที่ผมคิดได้เอง หลายปีต่อมาเพิ่งเห็นเขามาเขียนตำราขายกัน หรือบอกให้ไปไหว้พระองค์นั้นองค์นี้ศักดิ์สิทธิ์เป็นสิริมงคลดีนักแล ผมก็ทำมานาน อย่างพระแก้วมรกต พระพุทธโสธร ฯลฯ ผมเห็นเขาเขียนเป็นหนังสือแนะให้ไปไหว้เลยนะ บอกว่าศักดิ์สิทธิ์มาก ความจริงคนก็ไปไหว้กันร่วมร้อยปีเห็นจะได้ คือเขารู้กันนานแล้วว่าศักดิ์สิทธิ์ ไม่ต้องบอกก็ได้ บางคนทำเป็นสูตรลำดับการไหว้ไว้เลย บ้างก็จัดเป็นทัวร์ มีหมอดูเป็นไกด์นำเที่ยว ที่เด็ดสุดๆ ทำไมผมไม่คิดได้ก่อนก็ไม่รู้ คือ วิธีแก้เคล็ดแบบเอาสติ๊กเกอร์ “รถคันนี้สีขาว” ไปติดรถสีแดง อะไรเทือกนั้น ของเขาฉลาดจริงๆ ใครคิดเนี่ย ^^

โอ๊ะ เขียนซะเพลินเลย…

อย่างที่บอกแหละครับ ทำไปทำมาจะกลายเป็นว่า ผมเองทฤษฎีสัก 50-60 ปฏิบัติพอจะทายทักได้ ก็อาร์ตซะแล้ว

 

ป.ล. มีคน forward mail มาให้ ไม่รู้คุณได้ดูรึยัง ผมว่าน่าจะแก้เคล็ดคนดวงตกได้เหมือนกันนะ…”ล้มก็ลุกสิครับ”

http://www.youtube.com/watch?v=DA9Gw8r_bn0