มุมที่อบอุ่น

 

เมื่อเสาร์ที่แล้วเปิดไทยพีบีเอส ดูรายการ ดนตรี กวี ศิลป์ เอาบทเพลงของ จรัล มโนเพ็ชร มาย้อนอดีตให้ฟัง ทำให้ผมรำลึกถึงมนต์เสน่ห์เมืองเหนือขึ้นมาจับใจ…

จำได้ดี เกือบสิบปีก่อน ตัวเองไปเยือนเชียงใหม่บ่อยหน จวนจะกลายเป็นบ้านหลังที่สองไปแล้ว พอนึกถึงก็อดไม่ได้ที่จะหยิบซึงมาดีดบรรเลง กุหลาบเชียงใหม่, น้อยใจยา, กุหลาบเวียงพิงค์… ไม่ได้เล่นซะนาน แทบจะลืมทำนองไปหมด ต้องค้นเอาโน้ตมากางเล่น

ช่วงหลังมานี้ ไม่มีเหตุต้องขึ้นเหนือเลย คุยกับเจน (ใครคนหนึ่งที่บ้านอยู่เชียงใหม่) เธอมักจะกลับบ้านช่วงเทศกาลวันหยุด ผมก็จะถามไถ่ว่า แม่เจนเป็นยังไง สบายดีมั้ย อยากขึ้นไปเหมือนกัน ไม่มีโอกาส… ว่าจะ ว่าจะ ก็ไม่ได้ไปสักที

ความจริงไปเชียงใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก แต่แปลกนะ อารมณ์มันต่างจากสมัยโน้น ผมเคยได้ยินว่าใครบางคนอยู่กรุงเทพ กึ่มๆขึ้นมาก็ตะลุยขึ้นเหนือได้ทันทีในคืนนั้น อารมณ์มันอยากแอ่วเหนือขึ้นมา ถ้าใครมาพูดทำนองนี้ให้ฟังอีก ผมจะเข้าใจเขาดีเลย เพราะอารมณ์นี้เคยมาแล้วเหมือนกัน

แต่กับอารมณ์ที่แปรเปลี่ยนไป ทำให้ผมต้องมานั่งนึกดู เป็นเพราะอะไร… ผมทบทวนถึงมุมต่างๆในเมืองเชียงใหม่ที่คุ้นเคย พบว่าเกินกว่าครึ่งเป็นเมรัยสถาน แหล่งร่ำสุราอันสุนทรีย์ อ้า…ใช่ หลายครั้งความกระหายในบรรยากาศแห่งวงสุราชวนให้ผมขึ้นเหนือ ความผูกพันธ์กับผู้คนก็ส่วนหนึ่ง วัดวาโบราณสถานที่ผมต้องไปแน่ๆ ก็ส่วนหนึ่ง แต่ผมว่าจริงแล้วไม่มีอะไรกระตุ้นผมได้มากเท่ามุมอันอบอุ่นที่ได้นั่งสังสรรค์กับคนรู้ใจ

เดี๋ยวนี้ผมไม่ใช่ปีศาจสุราอีกแล้ว อย่าว่าแต่แอลกอฮอล์เลยครับ คาเฟอีนร้อนๆสักถ้วยยังเหมือนเป็นของแสลง ผมต้องเพลาๆทุกอย่างที่บั่นทอนร่างกาย วันก่อนเพื่อนรักโทรมาชวนไปดื่มกันที่บ้านเขา ผมต้องสารภาพตรงๆว่าร่างกายไม่ค่อยฟิต ขอพักผ่อนดีกว่า เพื่อนรู้ยังงั้นก็เต็มใจให้ผมได้พัก

ไปเชียงใหม่คราวหน้า ผมคงไม่ได้ไปด้วยอารมณ์คึกคักเหมือนแต่ก่อน คงต้องเสาะหามุมใหม่ๆกันแล้ว อาจเป็นมุมสงบๆ มุมที่มีแสงแดดส่อง ไม่ใช่มุมใต้แสงไฟยามค่ำคืน มุมใหม่ของผมอยากให้เป็นมุมอันอบอุ่นเหมือนเดิม แต่เครื่องดื่มคงต้องเปลี่ยนไป… ไม่รู้สินะ เพื่อนคนไหนจะยินดีขึ้นเหนือไปนั่งจิบชาสมุนไพรด้วยกันบ้างล่ะ